martes, 21 de abril de 2026
Reseña: Hamlet, de Shakespeare (Centro Dramático Galego)
lunes, 14 de julio de 2025
Teatro comunitario: a profesionalidade que non depende dun contrato
Profesionais ou afeccionados?
O que fai profesional a un actor non é unha cuestión de calidades nin de talento, senón un tema puramente laboral. Un actor profesional é aquel que ten como actividade principal a actuación, da que obtén o seu sustento. Pola contra, o actor afeccionado exerce a interpretación como un complemento, unha paixón que non lle asegura ingresos nin estabilidade económica.
Moitas veces pensamos que participar nunha obra de teatro afeccionada é algo menor, sen importancia nin prestixio. Mais, se algo nos ensinou o escenario do Auditorio Xosé Manuel Pazos de Cangas ao longo dos anos, é que iso é unha falacia.
O teatro comunitario: esforzo colectivo
Nesta edición da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, o teatro non profesional agrupouse baixo o nome de Teatro Comunitario. Ten todo o sentido: son montaxes que nacen do esforzo colectivo, da vontade de persoas diversas que sacrifican o seu tempo libre para sacar adiante grandes obras e propostas sorprendentes.
![]() |
| Divinas Palabras - Diego Seixo |
Dúas montaxes destacadas
Gustaríame centrarme en dúas pezas que se puideron ver este ano. A primeira é froito do traballo da Escola de Teatro de Cangas, na súa aula de posta en escena, que escolleu combinar tres pezas de microteatro vistas anteriormente no Torneo de Dramaturxia. A segunda pertence á Aula de Teatro da Universidade de Vigo (campus de Vigo), que levou ao escenario un clásico: Divinas palabras, de Valle-Inclán.
Ambas foron dirixidas pola actriz Sonia Rúa, e no caso de Divinas palabras contou ademais coa codirección de Casilda Alfaro.
![]() |
| Divinas Palabras - Diego Seixo |
Dous camiños, unha mesma paixón
Son dúas propostas completamente diferentes. A aula universitaria apostou por un clásico, mentres que a Escola escolleu textos contemporáneos que reflicten novas realidades, como a vivencia da pandemia da COVID-19. Porén, comparten unha visión moderna e creativa, que coloca o actor e o traballo físico no centro da posta en escena.
O vestiario como narrador silencioso
En Divinas palabras, a escenografía é sinxela e funcional, orientada a situar os personaxes no espazo. O vestiario non é un mero adorno: contribúe a contar quen son, cales son as súas experiencias e como se relacionan. O mesmo sucede en 3x4 Masiluna, onde a roupa comunica moita información.
Este coidado co vestiario, da man de Sonia Rúa, non ten nada de trivial. Cómpre lembrar que tamén é ela quen se encarga de deseñar e elixir a roupa dos participantes na gran obra comunitaria A defensa da vila. Con poucos recursos, Sonia consegue dar vida a anacos de tea e transformalos en personaxes cheos de verdade.
![]() |
| 3x4 Masiluna - Diego Seixo |
Un teatro que emociona
En Divinas palabras, a historia que se nos conta é devastadora: protagonizada por xentes que viven ás marxes da sociedade, loitando pola supervivencia cos poucos medios que teñen. A obra está contada como un conto gótico, que por momentos semella unha comedia absurda e noutros unha traxedia brutal. Consegue transmitir unha beleza rara e poderosa. Resulta emocionante ver a intensidade das interpretacións, que iluminan o escenario con cada movemento.
Pola súa parte, en 3x4 Masiluna, o texto pode non estar tan pulido, pero a forza reside na interpretación e na posta en escena, minuciosamente traballadas. No teatro non se trata só de contar historias máis ou menos interesantes: transmítense emocións. Poderíase comparar coa música: ás veces non importa entender cada palabra dunha canción, senón o que a melodía e a voz do intérprete nos fan sentir.
Paixón, compromiso e futuro
O teatro comunitario demostra que, máis alá do diñeiro e dos contratos, a paixón e o compromiso non teñen nada que envexar ao teatro profesional. Exemplos como Manolo Boubeta, un actor que, con máis de 80 anos, acode a duros ensaios e dá todo de si para brillar no escenario, son inspiradores.
Tamén é fundamental o labor das directoras, capaces de sacar o mellor de cada persoa e facer moito con moi poucos recursos. Con máis apoio institucional, tanto a Escola de Teatro de Cangas como a Aula Universitaria de Vigo poderían desenvolver a súa labor en mellores condicións, contribuíndo aínda máis á riqueza cultural da nosa vila.
![]() |
| 3x4 Masiluna - Diego Seixo |
domingo, 13 de julio de 2025
Un Vania sen paredes: o teatro convertido en experiencia circular
![]() |
| Diego Seixo |
No corazón dun salón de exposicións, afastado das comodidades e convencións do teatro tradicional, presentouse unha singular adaptación de Tío Vania. Un espazo inusual, transformado nun escenario circular, no que o público rodea a acción e se converte, sen decatarse, nun cómplice silencioso da trama.
Este Vania rompe coas barreiras físicas e mentais, convidando a cada espectador a escoller a súa perspectiva e a implicarse emocionalmente. O formato 360º non é un simple recurso estético; é unha declaración de intencións. Ao renunciar á fronteira clásica entre escena e patio de butacas, a obra obríganos a participar, a mover a mirada, a cuestionar a nosa posición —literal e simbólica— diante do drama humano.
Machi Salgado, único intérprete de todos os personaxes, ofrece un traballo meticuloso e profundamente humano. Sen artificios externos nin cambios de vestiario, transita entre personalidades con sutileza, facendo que a voz, o xesto e pequenos obxectos se convertan en ferramentas poderosas de transformación. A súa capacidade para habitar múltiples vidas sobre o mesmo corpo revela a esencia máis pura do teatro: a súa condición de xogo serio, de espello multiplicado.
Pero se a interpretación é o corazón, o acompañamento musical é a alma desta proposta. Lonxe de ser un simple recheo ambiental, a música convértese nun ingrediente fundamental: funciona como transmisor emocional e guía invisible que sostén cada transición entre personaxes, cada cambio de atmosfera. O son respira co intérprete, acariña as súas palabras e amplifica silencios que falan máis alto que calquera monólogo.
![]() |
| Diego Seixo |
A obra toca cuestións universais e de plena actualidade: a relación co medio natural, o esgotamento emocional, o coidado das persoas maiores e dependentes. Temas que nos interpelan directamente e que fan dos clásicos textos vivos, sempre dispostos a revelarnos algo novo sobre nós mesmos.
Estamos ante unha proposta valente, que non busca a comodidade nin o aplauso fácil, senón a mirada atenta e a reflexión honesta. Un salto ao baleiro que reafirma a vixencia do teatro como espazo de encontro, de preguntas sen resposta e de humanidade compartida.
A aposta pola cercanía, a experimentación e o risco fan deste Vania unha experiencia única, capaz de remover e transformar.
![]() |
| Diego Seixo |
domingo, 23 de marzo de 2025
Crítica: As gardiás ou o nó do tecelán, de Nasser Djemaï. (Teatro de Ningures)
Teatro de Ningures non parou de traballar nestes anos. Son os responsables do gran espectáculo que supón para Cangas A defensa da Vila, unha recreación histórica que lembra os acontecementos de 1617 e que acabou coa condena por bruxería de varias mulleres, entre elas María Solinho. Tamén xestionan a Escola de Teatro de Cangas. Levaban un tempo sen estrear un espectáculo en salas e agora volven con As gardiás ou o nó do tecelán, do autor francés Nasser Djemaï.
A historia céntrase en catro mulleres que, de forma accidental, comparten vida. Unha delas ten máis dificultades ca as demais e necesita axuda e coidados. O conflito xorde coa chegada da súa filla, que ten outros plans para ela.
Na antiga Grecia entendían o tempo dunha forma circular, como ciclos que se repiten. Dalgunha maneira, esta idea explica mellor a nosa existencia: cando unha persoa se fai maior, volve precisar os coidados que recibiu na infancia, e os fillos deben asumir o rol de coidadores. Non é unha transición doada nin unha situación agradable para ningunha das partes.
![]() |
| Diego Seixo |
A obra tamén fala da creación doutro tipo de redes de apoio que non teñen por que basearse nos lazos de sangue: a chamada "familia escollida". Hoxe en día, hai quen decide buscar alternativas ás residencias e crear comunidades con amizades para compartir xuntos os últimos anos de vida. Dalgunha forma, iso é o que constrúen as protagonistas de As gardiás: son mulleres abertas, con moita luz, que desfrutan da vida e loitan pola súa independencia e liberdade ata o último momento. Pero, entre esa alegría e tolemia descontrolada, tamén hai espazo para a soidade, a tristeza e incluso algún momento que pode provocar arrepíos, máis propio dunha historia de terror.
![]() |
| Diego Seixo |
O traballo actoral é incrible, e as cinco actrices que soben ao escenario conseguen transmitir unha chea de emocións. Sonia Rua, Casilda Alfaro, Amparo Martínez, Melania Cruz e unha irrecoñecible Rebeca Montero dan vida a estas mulleres fortes e cheas de paixón. Dentro de poucos días celebraranse na Coruña os premios María Casares, e esta obra ten posibilidades de levar algún galardón. Na categoría de mellor actriz, dúas das súas protagonistas, Casilda e Rebeca, entraron na fase final. Merecen toda a sorte do mundo, pero calquera das súas compañeiras podería estar nesa loita, porque ao final o teatro non é un traballo individual: o resultado é máis ca a simple suma de vontades.
Todo isto fai de As gardiás un gran regreso de Teatro de Ningures aos escenarios e, esperemos, o inicio dunha nova etapa chea de éxitos.
sábado, 22 de marzo de 2025
Crítica: Reconversión de Santiago Cortegoso (Ibuprofeno Teatro)
A veces resulta complicado comprender a nuestra familia, especialmente a nuestros padres, sus vivencias y la relación que hemos construido con ellos. Los escritores y artistas pueden transformar esas inquietudes en historias, como hace Santi Cortegoso en Reconversión. A través de una narrativa de fuerte carácter cinematográfico, el autor toma la figura de su padre para relatar una parte de su vida: su trabajo en los astilleros y el trasfondo cultural y social de los años 70 y 80 en la ría de Vigo.
La historia transita entre lo personal y lo colectivo. Cortegoso se convierte en personaje de su propia obra mientras investiga sus raíces, pero también muestra una realidad compartida: si no hay sitio para todos, no lo hay para nadie. En un tiempo en el que la comunidad y la lucha colectiva parecen haberse diluido en la lucha individual, Reconversión nos recuerda que los grandes logros y avances sociales fueron posibles gracias a la unión de los trabajadores frente al poder establecido. José Cortegoso encarna la figura de un hombre honrado, cuyo mayor "defecto" fue anteponer el interés general al suyo propio.
![]() |
| Autor: Diego Seixo |
Para estructurar su historia, Santi Cortegoso se inspira en Ciudadano Kane y elige como hilo conductor una charanga, uno de los elementos más característicos de las verbenas y fiestas de Galicia. La música, especialmente cuando se interpreta en directo por los propios actores, es siempre un acierto, y aquí actúa como un refugio emocional ante el panorama desolador que se narra. Porque Recoversión es, en última instancia, la historia de un mundo que llega a su fin y de unos protagonistas que se resisten a verlo desaparecer. La música, en este contexto, se convierte en un vehículo de alegría y consuelo.
El trabajo actoral en Reconversión es fundamental, ya que los intérpretes no solo deben dar vida a los personajes y ejecutar la música, sino también crear y transformar los espacios escénicos. Son versátiles, divertidos y, al mismo tiempo, profundamente conmovedores, logrando que el público entienda y empatice con sus miedos y preocupaciones. La combinación de historia, música y actuación hace que Reconversión sea una obra vibrante, capaz de emocionar y divertir a partes iguales. Además, es una de las pocas piezas teatrales que incluyen su propia escena postcréditos, un detalle que añade un último guiño de originalidad a la propuesta.
![]() |
| Autor: Diego Seixo |
lunes, 26 de febrero de 2024
Crítica: Orlando, mi biografía política de Paul B. Preciado
El Orlando de Virginia Woolf fue en su momento un personaje con el que se identificaban las lesbianas. Estas lo utilizaban como nombre en clave para uno de los canales del IRC porque corrían el riesgo de que se les llenara de hombres que se dedicaban a acosarlas e insultarlas. El filósofo Paul B. Preciado se estrena como director de cine retomando este personaje adaptándolo a su persona. En Orlando se nos cuenta la historia de un aristócrata que pasa de ser un hombre a una mujer; este está inspirado en Vita SackVille-West. Es por lo tanto el sexo y el género lo que subyace en la novela. Al ser esta una de las líneas de investigación de Paul B. Preciado utiliza la historia de la novela para contar su historia y la de otras personas disidentes del género.
Aquí habría que recurrir a los estudios antropológicos para ver cómo a lo largo de la historia y en distintos lugares la visión que se ha tenido sobre el sexo y el género no es la misma y puede variar. Para quien esté interesado en el tema hay un artículo de Verena Stolcke que trata el tema y que se llama ¿Es el sexo para el género como la raza para la etnicidad? Más allá de la biología el género se ve como la forma en la que culturalmente se ven a los hombres y a las mujeres así como su posición y su lugar. Especialmente en la actualidad en la que vivimos en una sociedad en la que se fomenta la individualidad frente a una sociedad más cohesionada los roles de género se ven como limitantes. En algunos ámbitos hacer definiciones como qué es ser un hombre o ser una mujer resultan hasta ser subversivos. En vez de romper con esas categorías que oprimen y no dejan desarrollar las personalidades o bien las limitan lo que se ha hecho es multiplicar estas categorías.
Ya no hay un solo Orlando, hay decenas de ellos, la película nos muestra unos cuentos y seguramente tendrían la posibilidad de mostrarnos muchos más. Los Orlandos de nuestra época son personas con diversos orígenes, diversas vivencias, diversas edades y que tienen algo en común, han desarrollado sus vidas a partir de su disidencia de género y cómo han buscando corregir esa disonancia entre lo que son y lo que se perciben que son. Esta película se mueve entre la ficción y el documental porque los actores y actrices que participan y que encarnan a Orlando también nos cuentan su vida y lo que han pasado. Desde un hombre maduro que sabía que había algo que no funcionaba en su vida hasta que es consciente de su feminidad o de adolescentes que ven que lo masculino y lo femenino son términos que encajan en su vida y quieren explorar nuevas posibilidades. Se incluye el testimonio que hizo Elsa, una niña transexual de ocho años en el parlamento de Extremadura. Se empieza cuestionando el género y se acaba también cuestionando el sexo. Esta es una cuestión que puede llevar consigo grandes transformaciones sociales pues grandes cuestiones pasan por una cuestión de sexo/género. Esta película puede servir para fomentar el debate sobre este tipo de cuestiones además de servir a los protagonistas como forma de narrar sus experiencias y hacerse visibles puede de lo que no se habla es como si no existiera.
miércoles, 21 de febrero de 2024
Llega la Reina Roja a Amazon Prime Video
Juan Gomez Jurado es uno de los escritores más leídos en nuestro país. Sus historias enganchan a una gran cantidad de lectores. Su popularidad se debe en que ha conseguido democratizar la lectura al sacar sus novedades en formato electrónico a unos precios realmente buenos. No se trata aquí de hablar ni de sus novelas ni del formato electrónico pero está bien hacer unas puntualizaciones. Un libro en papel y un libro en formato electrónico tienen el mismo contenido pero no son lo mismo. En formato electrónico tiene muchas más limitaciones y eso cambio debe ser reflejado en el precio de venta. Juan Gomez Jurado siempre ha sacado todos sus libros a unos precios que se los puede permitir cualquiera. Si te has gastado al menos 100 euros en un aparato puedes permitirte comprarte una novela por menos de 5 euros. Eso no explica su éxito, tiene que tener buenas historias, unos personajes memorables y una buena narración. Cuando una serie de novelas tiene éxito el siguiente paso es su adaptación al cine o a la televisión en formato de serie. Las novelas suelen ser historias demasiado complejas para que se puedan adaptar bien al formato de película porque necesitas condensar demasiado una historia. Para los actores también les viene bien una serie porque les permite mostrar todos los matices de un personaje. Ellos sufren una discriminación porque no se les reconoce tanto como a los que hacen cine.
| Andre Paduano |
En una semana llega la primera adaptación de Reina roja, un thriller que cuenta con dos grandes personajes como son Antonia Scott y Jon Gutierrez en la que juntos tendrán que investigar una serie de crímenes. Las parejas en este tipo de historias funcionan muy bien sobre todo si hay una gran diferencia de personalidades. Tenemos ejemplos como Castle, Bones o más antiguas como Luz de luna. Reina roja rompe una de las normas que subyace en prácticamente todas estas series y es lo que se conoce como tensión sexual no resuelta. En la mayoría de estas series acaban con los dos protagonistas enamorados o incluso casándose. Al hacer a Jon homosexual eso hace que una relación entre ambos más allá de la profunda amistad sea inviable. En algún momento puede dar juego pero acaban desplazándose de la misión principal que es descubrir al malo. Aquí la tensión y la gravedad de lo que están viviendo rompe la relación que tiene Jon con su amatxo, una mujer vasca con mucho carácter. Han creado un gran personaje que aporte una naturalidad a la serie. Y no es que la serie no tenga un tono realista, que lo tiene, dentro de la historia y del universo de los personajes existe lo que denominaba verosimilitud y que es imprescindible. Hay cosas como el hecho de que se denomine a Antonia Scott como la mujer más inteligente del mundo que suenan estridentes aunque sea cierto pues se le adjudica un coeficiente intelectual de 242.. Uno no está acostumbrado a escuchar este tipo de afirmaciones.
En busca de una satisfacción global las series suelen ocultar las ciudades en donde suceden las historias. Buscan espacios neutros que se puedan encontrar en cualquier sitio. Esta es otra de las reglas que rompe esta serie. Nos muestra un Madrid más que reconocido. Cualquiera que haya visitado la capital de España ha pasado por los mismos sitios por los que pasan los protagonistas, la Plaza de España, Gran Vía, Bravo Murillo, las Torres que hay por Chamartín… El cine y las series son una forma de presentar las ciudades. Un director como Alex de la Iglesia nos ha mostrado grandes estampas de la ciudad y ha inmortalizado lugares como Callao o el Retiro. Reconozco aquí que no he leído todavía las novelas de Reina Roja pero entiendo que la ciudad y los sitios por los que sucede la acción tienen gran importancia porque de hecho hay publicado un pequeño libro en el que se nos cuenta como una guía por donde pasa Antonia Scott.
Estos primeros siete capítulos con la que construyen esta primera temporada nos muestra una historia que resulta realmente emocionante. Cuenta con una gran pareja protagonista y con unos buenos directores. Koldo Serra es el encargado principal y ya tiene gran experiencia en llevarnos por terrenos poco explorados. Su cine es un compendio de acción, suspense y unos giros muy locos que hacen que nos vuelen la cabeza. Ya lo demostró en series como La casa de papel o en películas como 70 Binladens. Esta primera temporada es de introducción a los personajes, al universo de Antonia Scott y promete grandes emociones en un futuro y que gustará tanto a los fans de las novelas como a los que como yo aún no hemos tenido el placer de leer los libros. Pero estoy trabajando en ello.
domingo, 5 de marzo de 2023
Crítica: Saint Omer. El pueblo contra Laurence Coly de Alice Diop
Hemos visto ya muchas
películas cuya trama principal sucedía en un juzgado. Ha sucedido un crimen y
la trama gira en descubrir qué es lo que ha pasado y quien es el culpable pero
esta película no tiene nada que ver, aquí desde el principio sabemos qué es lo
que ha pasado y la acusada en ningún momento niega los hechos. A pesar de ello
se declara inocente. Ella es una mujer que vive y estudia en Francia y que
viene de Senegal. Es una persona culta e inteligente y aún así comete uno de
los crímenes que más rechazo puede causar, ni ella misma es capaz de entender
por qué lo ha hecho. Ese es lo que mueve y hace avanzar a la historia a través
de los relatos que van haciendo los distintos personajes de lo que ha pasado y
sobre todo cómo lo ha vivido cada uno de ellos. Hay otro personaje que es con
el que más nos podemos sentir identificados como espectadores que es el de una
escritora que es testigo de todo lo que está pasando. Ella tamiza lo que está
sucediendo con su propia visión que nace de sus circunstancias personales. Uno
puede imaginarse lo que puede sentir otra persona, al fin y al cabo de eso se
trata la empatía pero es complicado salir completamente de uno mismo.
La película está narrada de una forma muy sobria en la que lo más importante es el trabajo de los actores a partir de un guión perfectamente compuesto. Las dos actrices protagonistas son jóvenes promesas con poca experiencia pero que aquí han sabido entender a los personajes a los que dan vida. Frente a una acusada que se muestra aturdida y apenas consigue entender lo que ha pasado. Aunque en un principio va a Paris a estudiar derecho lo deja para hacer lo que realmente le interesa que es la filosofía, de hecho se habla en algún momento que se define como Cartesiana y también se menciona que la tesis que estaba preparando era sobre Wittgenstein que entre otras cosas decía que los límites de nuestro mundo son los límites de nuestro lenguaje. Frente a esta aparenta frialdad está la emoción de la joven escritora que ve con tristeza todo lo que está pasando.
Es una película que
resulta emocionante y lo consigue de una forma natural, sin grandes artificios,
simplemente contando una historia que nos pueda hacer reflexionar. Aunque al
final no consigamos sacar una respuesta lo más importante es la búsqueda y el camino
que hace para encontrarlas. Una gran película que podemos disfrutar en los
cines desde este viernes.
viernes, 10 de febrero de 2023
Crítica: Joyland de Saim Sadiq
El cine no solo cuenta historias, sino que también nos abre una ventana a otras realidades y culturas. A través de él, podemos ver cómo viven los personajes, cómo se relacionan y cómo afrontan tanto cuestiones trascendentales (como la familia o la identidad) como aspectos cotidianos, desde la comida que consumen hasta su forma de disfrutar el ocio. En Joyland, el director Saim Sadiq, quien además de cineasta es licenciado en antropología, nos sumerge en la sociedad pakistaní a través de una historia de emancipación y autodescubrimiento.
El protagonista encuentra en un pequeño teatro erótico un espacio donde puede desarrollarse y encontrarse a sí mismo. Se une al equipo de baile de una de las artistas que actúan en el intermedio del espectáculo principal, quien no es la estrella no por falta de talento, sino probablemente por ser una mujer transgénero. A lo largo del filme, vemos cómo los personajes luchan por su libertad en una sociedad profundamente apegada a las tradiciones, donde los cambios llegan con lentitud. Para quienes desean algo más, cualquier avance resulta insuficiente.
Uno de los grandes aciertos de la película es su reparto. La ausencia de actores reconocidos permite que el espectador se sumerja por completo en la historia sin distracciones externas. Las interpretaciones son intensas y llenas de matices, contribuyendo a la autenticidad del relato. Joyland no es exactamente un drama ni una comedia, sino un retrato honesto de la vida, con momentos de todo tipo. A pesar de ser su ópera prima, Sadiq demuestra una gran habilidad narrativa, evitando caer en tópicos y apostando por una mirada sincera y conmovedora.
Uno de los aspectos más interesantes de la película es cómo aborda la identidad de su protagonista, Biba (Alina Khan). Aunque su condición de mujer trans influye en la forma en que la perciben los demás, la historia no gira exclusivamente en torno a ello. El foco está en su relación con Haider (Ali Junejo) y en cómo este vínculo afecta su matrimonio con Mumtaz (Rasti Farooq), quien también anhela su propia libertad y busca vivir según sus propios términos.
El impacto de Joyland ha sido notable en festivales internacionales, pero en su propio país ha encontrado obstáculos. Inicialmente, fue prohibida en Pakistán por chocar con la visión conservadora de ciertos sectores, a pesar de ofrecer una representación matizada y, en muchos aspectos, positiva de la sociedad pakistaní. Tras una fuerte polémica, la prohibición fue levantada y la película pudo estrenarse en la mayoría del país. Además, fue la candidata de Pakistán para el Oscar a la mejor película internacional, aunque no logró llegar a la lista final de nominadas.
En definitiva, Joyland es una película sincera, conmovedora y necesaria, que explora el deseo de libertad en un entorno donde los cambios son difíciles. Altamente recomendable.
viernes, 9 de abril de 2021
Crítica: Cuñados de Toño Lopez
La comedia nos permite desde una aparente sencillez de temas importantes y profundos como son la familia o el sentido de la vida y de la percepción de uno mismo y de su existencia. En cuñados la familia y la forma que tenemos de relacionarnos tiene un papel muy importante. Los cuñados son personas que entran de forma azarosa en nuestras vidas, son de la familia, pero no del todo y aunque no los soportemos hay que tolerarlos. Estos tres cuñados forman una piña de solidaridad entre gente que no es bien recibida del todo. Es una comedia y un humor que nace de la solidaridad y la empatía con unos personajes a los que la vida no los trata bien, son unos perdedores que buscan un poco de suerte. Todo lo que les pasa está entre lo patético y lo divertido. En estos tiempos en los que vivimos resulta reconfortarte y aliviador olvidarse de los problemas propios aunque sea durante una hora y media y ver lo que les pasa a los demás con la seguridad de que tan sólo es una historia y que no tendrá consecuencias graves para ellos.
Una de las cosas que puede
presumir Galicia es de la calidad de sus actores, profesionales que están
curtidos en todas las facetas de la profesión y que dentro de la comunidad
gallega tienen un gran reconocimiento. Fuera de Galicia no son todos tan conocidos,
aunque algunos han conseguido pasar las fronteras y llegar a ser grandes profesionales
como Luis Tosar o María Pujalte. Xosé A. Touriñan, Miguel de Lira y Federico
Perez Rey son los tres protagonistas. Esta es la primera vez que están los tres
juntos en una historia y demuestran la buena química que hay entre ellos porque
de alguna forma fueron ellos los que provocaron que esta película se hiciera
realidad. Pero no están solos en esta aventura, detrás de ellos están unos personajes
femeninos que aportan un poco de cordura a la historia como son la madre, Mela
Casal o María Vazquez, Eva Fernandez o Iolanda Muíños.
Portocabo es una productora gallega que ha dado grandes éxitos en la ficción gallega con grandes series para la TVG como son Auga Seca (que se puede ver también en HBO y que próximamente estrenará una nueva temporada) o el thriller Hierro que dirige Jorge Coira y que es una de las producciones más vistas de Movistar +. Esta es su primera aventura en la gran pantalla y con estos protagonistas eran difícil imaginarse algo que no sea una comedia. Ellos han trabajando en las grandes series más divertidas de la TVG y han aportado también su toque de buen humor a programas como todos los años que estuvo Touriñan junto a Marcos Pereiro con los personajes de Mucha y Nucha en Luar. Touriñan coincidió con Federico Perez Rey en Era Visto y en Padre Casares y Miguel de Lira siempre está en la memoria como el furtivo Evaristo Currás de Mareas Vivas. Es uno de los fundadores del grupo de teatro Chevere y que recientemente ha llevado al cine uno de sus últimos éxitos Eroski paraíso, una historia con una gran carga emocional sobre el recuerdo y el pasado que puede verse en Filmin.
Cuñados además es uno de los primeros trabajos de la empresa de efectos especiales Cormoran VFX que dirige Pablo Lamosa después de haber pasado por El Ranchito en donde ha tenido ocasión de trabajar en series como Juego de Tronos o Veneno. Toda esa experiencia le ha llevado a volver a casa y desde aquí empezar esta aventura. También podemos ver su trabajo en la serie Tres Caminos que está disponible en la plataforma de Amazon .
Cuñados es una historia muy
divertida con profundas raíces gallegas y que está a ser una de las comedias de
la temporada.
viernes, 26 de marzo de 2021
Crítica: Un efecto óptico de Juan Cavestany
Las películas de Juan
Cavestany no tienen nada de convencionales, su cine tiene un punto de
provocador y de experimental que provoca reacciones de todo tipo. Hay espectadores
que este tipo de cine menos convencional lo rechaza, pero hay otros entre los
que me incluyo que estamos abiertos a nuevas narrativas y formas de contar una
historia. Es un director que se mueve con pequeños presupuestos y eso le ha
dado una gran libertad creativa. El punto de partida es que un matrimonio de
Burgos se va de viaje a Nueva York con vuelo + hotel todo incluido. A partir de
esta mínima trama, Cavestany realiza una compleja historia en la que el propio
cine tiene una gran importancia. Sin entrar en muchos detalles en la historia y
sobre todo como la cuenta a la hora de enfrentarnos a esta película veo que hay
al menos tres maneras de disfrutar de ella y que de alguna manera están representadas
por los tres personajes protagonistas como son el matrimonio de burgos y la
hija de estos. Podemos ser como el personaje de Carmen Machi que simplemente ve
lo que sucede pero que no entienda nada de lo que está pasando, simplemente
disfruta del viaje y de lo que está pasando. En cambio, el personaje de Pepón Nieto
empieza a comprender la situación del viaje y que no todo lo que sucede tiene
un sentido pero intenta comprender la situación y por último estaría la hija
que tiene una visión completa de lo que sucede. Ella además de comprenderlo es
capaz de explicarlo, aunque nos suene todo muy raro.
El mundo del cine y especialmente
el lenguaje cinematográfico tienen mucha importancia dentro de la historia por
eso la elección de una ciudad como la de Nueva York es muy acertada, más allá
de la ciudad real que está en Estados Unidos existe otra que es la que nos ha
ofrecido el cine. Seguramente sea uno de los lugares en los que transcurren la
mayoría de las películas que hemos visto y aunque nunca hayamos visitado ni
hayamos recorrido sus calles no nos resultan ajenas, conocemos los nombres de
algunos de sus barrios, conocemos muchos de lugares en donde hemos vivido
grandes historias. Hemos estado tantas veces allí que cuando finalmente viajamos
al sitio real como hacen los personajes de la película sus calles nos acaban
resultando familiares, como si siempre hubiéramos estado allí. Un efecto óptico
es una historia para los amantes del cine que quieran buscar algo distinto.
Gracias a la plataforma Filmin la película ha llegado este viernes a los cines.
jueves, 24 de septiembre de 2020
Crítica: Una pastelería en Notting Hill de Eliza Schroeder
Uno de los barrios con
más mezcla de culturas que nos podemos encontrar en Londres en el de Notting
Hill, muy famoso desde que fuera el escenario de la aventura amorosa entre
Julia Roberts y Hugh Grant. Pero es mucho más, allí está la calle Portobello que
tiene uno de los mercados de segunda mano más conocidos y que aparecía en una
de las escenas más conocidas de la película La bruja novata. Es por lo tanto un
lugar que el cine ha mostrado en numerosas ocasiones, ahora nos cuenta la
historia de tres mujeres que luchan por un sueño, montar un pequeño negocio de
hostelería en memoria de Sarah. Sarah es madre, hija y amiga y la gran
protagonista de la historia aunque también sea la gran ausente. La muerte de
Sarah es el detonante de la historia y lo que mueve a los personajes a
juntarse. Es una historia que se mueve en el terreno de los sentimientos , una
comedia que busca que nos sintamos bien con la forma que tienen los personajes
de superar la tragedia y el dolor. Esta película no afronta la pérdida como un
inicio de algo nuevo y una forma de honrar la memoria de aquellos que no están.
El escenario, una pastelería, invita a reunirse y la comida siempre es una buena excusa para juntar a las personas. El tono es vitalista y esperanzador y nos muestra que a pesar de las tragedias diarias podemos superarlas con la ayuda de los seres queridos. La historia es sencilla pero guarda un mensaje muy potente y muy necesario en un momento como el que estamos viviendo en el que necesitamos de mensajes positivos para superar esta situación tan loca en la que nos ha tocado vivir. Los personajes son potentes y muy bien encarnados por unas grandes actrices. Esta película supone el debut en la dirección de Eliza Schroeder.
.webp)
















.jpg)


























